Deze tentoonstelling toont nieuwe picturale assemblages, de vrucht van een verkennende aanpak die verschillende schilderijen samenbrengt om interactie tussen verschillende kleurvlakken te genereren. Een van de innovaties ligt in de transformatie van de kaders zelf: sommige verlaten de standaardformaten, waarbij de onderste delen worden weggesneden om een visuele spanning te creëren tussen de kleur en de ontvangende vorm.
De titel van de tentoonstelling, Whiteout, is een eerbetoon aan het laatste werk van Jan Andriesse, die in 2021 overleed. Deze keuze onderstreept een gevoelige en conceptuele verwantschap met zijn werk. In de meteorologie verwijst “whiteout” naar een diffuus licht waar hemel en sneeuw lijken samen te smelten, waardoor alle schaduwen en duidelijke grenzen worden uitgewist.
De gepresenteerde schilderijen hebben een minimalistische benadering, terwijl ze de chromatische nuances verder uitdiepen. Een typische compositie is verdeeld in twee delen: een rechthoek in het bovenste gedeelte en een organische vorm die bijna onafhankelijk zweeft. Geïnspireerd door de cut-outs van Matisse, vertaalt deze benadering in het schilderen het idee van “gebeeldhouwde” kleur die het platte vlak overstijgt om een volume te worden.
Het samenbrengen van twee schilderijen markeert ook een ontmoeting: een duidelijk contrast tussen kleurvlakken, maar ook een intieme relatie tussen twee verschillende entiteiten. Deze dualiteit is geïnspireerd op Félix González-Torres' Untitled (Perfect Lovers), waar de juxtapositie een spanning oproept tussen individualiteit en eenheid.
Sommige composities bevatten potloodlijnen die de picturale ruimte doorkruisen om het idee van verbinding en scheiding te versterken. Deze formele reductie is in overeenstemming met de traditie van de minimal art, maar het expressieve, lichamelijke gebaar dat kenmerkend is voor mijn schilderkunst introduceert een spanning met de codes van de minimal art. Deze tegenstrijdigheid, bewust in stand gehouden, voedt de dynamiek tussen strengheid en spontaniteit. Deze tegenstelling, die bewust in stand wordt gehouden, voedt een dynamiek tussen strengheid en spontaniteit.
De interventie in situ breidt deze vragen uit door buiten de grenzen van het kader te treden. Zonder voorafgaande schets ontstaat het werk uit een dialoog met de architecturale ruimte. De driehoekige vorm die in deze interventie wordt geïntroduceerd, reageert op het schilderij dat onder een hoek van 45° aan de hoofdmuur hangt, een knipoog naar de Diamond Compositions van Piet Mondriaan.
Tot slot omvat deze tentoonstelling een keramisch werk dat een dialoog tot stand brengt tussen ruw materiaal, kleur en gebaar. De vingerafdrukken die in de ruwe klei achterblijven geven een directe lichamelijke aanwezigheid weer, terwijl de kleur, die instinctief wordt aangebracht, de vluchtige beweging van de hand over het materiaal weerspiegelt. De gebieden waarin de natuurlijke kleur van de klei zichtbaar blijft, herinneren aan de oorsprong van deze praktijk, waardoor mijn werk in een historische continuïteit wordt ingeschreven en tegelijkertijd de eigentijdsheid ervan wordt bevestigd.
