'Field for Prey' construeert een gelaagd verhaal dat op symbolische wijze de
wisselwerking tussen natuur en menselijke cultuur onderzoekt, waarbij de
nadruk ligt op hoe entiteiten worden gevormd door hun interacties met
zowel de natuurlijke wereld als de invloed van de mens. De
tentoonstelling weeft een overgangsverhaal dat onderzoekt hoe mensen
ruimtes proberen te creëren voor communicatie met andere levende
organismen en de manieren waarop ze de natuur proberen te temmen,
instrumentaliseren of objectiveren. De tentoonstelling opent de
mogelijkheid voor complexe relaties tussen deze krachten, waarbij
culturele landschappen en de natuurlijke wereld naast elkaar bestaan in
een dynamische en steeds veranderende spanning. Als zodanig werkt de
tentoonstelling als een katalysator voor het onderzoeken van bredere
thema's als agency, controle en de verschuivende grenzen tussen
menselijke en niet-menselijke domeinen.
'Field for Prey' creëert een ambivalente ruimte waar de rollen van
jager en prooi voortdurend in beweging zijn. Door het verschuiven van
gezichtspunten en schalen verandert het perspectief van de toeschouwer
en roept het de vraag op: Wie is de prooi en wie is de jager? Deze
fluïditeit daagt vaste identiteiten uit en verstoort de hiërarchieën
tussen mensen en de natuurlijke wereld. Door de onderlinge
verbondenheid van soorten en de complexiteit van deze relaties te
benadrukken, wordt onderzocht hoe menselijke en niet-menselijke
entiteiten elkaar voortdurend vormen en herdefiniëren. De focus op
onderling verbonden structuren sluit aan bij het thema van de
verschuivende rollen tussen de jager en de opgejaagde.
'Field for Prey' brengt drie verschillende maar conceptueel met elkaar verweven
artistieke praktijken samen: De schilderijen van Nina Kintsurashvili,
de sculpturen en reliëfs van Charles Degeyter en de sculpturale
installaties van Ana Gzirishvili. Ondanks hun verschillende formaten
creëren de werken samen een intermediaire ruimte waar picturale en
driedimensionale objecten interageren binnen een genetwerkte structuur.
De voorgestelde werken heroverwegen de hiërarchisering van genres door
ze te vertalen naar een rizomatisch principe. Of het nu gaat om
stillevens, jachttaferelen of landschappen, deze genres ontstaan als
nieuwe vormen van ideeën. Het stilleven wordt een proces van vastleggen,
waarbij het object, verwant aan een sarcofaag, in spanning leeft tussen
belichting en bewaring. Ondertussen overstijgt het landschap zijn
passieve rol en neemt het actief deel aan het posthumane discours door
de complexe wisselwerking tussen natuur en cultuur te benadrukken. Deze
benadering weerspiegelt een bredere heroverweging van traditionele
genres door de lens van menselijke subjectiviteit, waarbij wordt
onderzocht hoe natuurlijke en culturele landschappen worden gefilterd
door menselijke interpretatie.
