Met Timelapse transformeert Emilie Terlinden beelden in autonome, ambiguë vormen, voortkomend uit een langzaam proces van fragmentatie en schilderen.
In het hart van de tentoonstelling ontvouwt een monumentaal in situ werk, geïnspireerd op het diorama van Daguerre, een zich ontwikkelende scène waarin licht en tijd tot materie worden.
Tentoonstelling presentatie
Emilie Terlinden verovert het Museum van de Botanique met een reeks schilderijen en een herinterpretatie van het Diorama van Daguerre.
Het werk van Emilie Terlinden vertrekt vanuit een transformatie van beelden. Nog vóór het schilderen grijpt ze fysiek in: ze snijdt, plooit, fragmenteert en herschikt het beeldmateriaal. Dit trage en precieze proces verandert hun uitzicht en betekenis ingrijpend, en verwijdert ze van hun oorspronkelijke functie als herkenbare beelden.
Haar visuele bronnen zijn divers en reiken van de Europese schilderkunst tot beelden uit het dagelijkse leven. Eenmaal samengebracht vormen deze fragmenten compacte composities waarin klassieke referenties en hedendaagse vormen elkaar ontmoeten. Ze roepen zowel het stilleven als de visuele overvloed van de barok op.
Schilderen speelt een essentiële rol in de laatste fase van het werk. Het brengt de fragmenten samen, bouwt texturen en oppervlakken op en zorgt voor een samenhangend geheel. De beelden worden zo autonome vormen, behandeld als een op zichzelf staand materiaal.
In haar werk introduceert de kunstenaar bewust een zekere ambiguïteit. De vormen zijn niet bedoeld om eenduidig herkenbaar te zijn, maar om een spanning te creëren tussen wat vertrouwd lijkt en wat onduidelijk blijft.
Deze visuele benadering trekt de aandacht en vraagt om een aandachtige blik. Het werk van Emilie Terlinden stuurt niet aan op één enkele interpretatie. Het nodigt de toeschouwers uit tot een zintuiglijke relatie met het beeld, gebaseerd op observatie, het ervaren van texturen en het volgen van een proces van verandering.
Diorama
Voor het Botanique presenteert Emilie Terlinden een immersieve creatie, geïnspireerd op het diorama van Louis Daguerre, een emblematisch visueel apparaat uit het begin van de 19de eeuw. Als grote, translucide schildering die wordt blootgesteld aan complexe variaties van natuurlijk en artificieel licht, laat het diorama één en hetzelfde beeld geleidelijk transformeren. Tijd wordt hier een volwaardig materiaal.
Het project wordt gepresenteerd in 2026, het jaar waarin de tweehonderdste verjaardag van de fotografie wordt herdacht, en krijgt zo een bijzondere weerklank. Daguerre, een sleutelfiguur in deze uitvinding, was ook een pionier van vroege visuele experimenten aan de oorsprong van het bewegende beeld, op het snijvlak van schilderkunst, scenografie en pre-cinema.
Vertrekkend van zeldzame historische sporen en fragmentarische beschrijvingen hanteert Emilie Terlinden een experimentele, bijna archeologische onderzoeksbenadering. Ze onderneemt een vrije reconstructie van het diorama, waarbij ze zich tracht te benaderen tot de oorspronkelijke technieken en deze confronteert met haar eigen beeldtaal: figuren ontleend aan Brueghel, florale motieven, samengestelde landschappen en vervormingen die kenmerkend zijn voor haar werk.
Het diorama is opgevat als een dubbelzijdig dispositief waarin, via een geleidelijk lichtspel, een dag- en een nachtscène verschijnen. Het licht verlicht het beeld niet, maar transformeert het. Meer dan een getrouwe reconstructie wekt het werk de geest van een illusiekunst tot leven, voortgekomen uit de vroege visuele experimenten op de grens tussen schilderkunst en bewegend beeld.
Tekst en curator: Célestin Fresnay
Over de kunstenaar
