Wanneer we een schaduw zien, hebben we de neiging te ontdekken waar die vandaan komt. In het bijzonder wanneer er geen schaduw zou moeten zijn. Soms is de oorzaak van de schaduw niet concreet, zijn er geen lichamen in het spel. Of ontspringt de schaduw aan ons geheugen, hallucinatie, verlangen of liefde.
Maria Jerez vergeet met No ser ni la sombra de lo que se fue. Chapter 5 (Oftewel: ‘Niet eens een schim van zichzelf zijn’) de eigenlijke oorzaak van de schaduw om zo te kunnen focussen op het fenomeen als een bron van beweging. Als een nieuw beeld dat niet langer alleen door een lichaam wordt gegenereerd, maar ook op zichzelf een ander lichaam is. Een lichaam dat steeds in relatie staat: met licht, met de oppervlakte waarop het wordt geprojecteerd, met andere, verre lichamen. Superposities, fragmenten, vooroordelen, verspilling, afstanden, geesten…
Op die manier bevrijdt ze het beeld van het idee oorspronkelijk, compleet of essentieel te moeten zijn. Het beeld moet niet langer kiezen tussen realiteit en fictie, moet niet langer hyperzichtbaar zijn. Elke ervaring is immers slechts een fractie van het geheel: de schaduw omarmen betekent de totaliteit loslaten. Nooit bevinden we ons op een plek van waaruit we alles kunnen overzien. Steeds blijft een deel in de schaduw.
• Het werk van Maria Jerez (1978) situeert zich tussen choreografie, film en beeldende kunst. Sinds 2004 heeft ze stukken gemaakt die de relatie tussen kunst en de toeschouwer verkent als een plek waar verschillende representatiewijzen in crisis kunnen treden. In haar laatste werken, stelt ze deze relatie in vraag door plekken van mogelijkheden te openen door ontmoetingen met wat we vreemd en buitenaards vinden; de nadruk leggend op de performativiteit van de ontmoeting als een plek van transformatie. In dit proces van transformatie herbergt de ‘ander’ in onszelf, waardoor de grenzen tussen het bekende en het onbekende, het object en het subject, het bezielde en het onbezielde vervagen.
