Mythica · Ghita Remy

Met Mythica verplaatst Ghita Remy onze geschiedenis naar het domein van de mythe. In haar werk komen verschillende verhaallagen samen. Antieke figuren, archaïsche beelden en begraven fantasieën duiken opnieuw op, op een bijna organische manier. De mythe staat hier nooit vast. Hij verandert en verschuift, van beeld naar woord, van woord naar symbool en naar nieuwe beelden.

Tentonstelling Presentatie 

Ghita Remy richt zich op momenten waarop kennis wankelt en plaatsmaakt voor verbeelding. De ontdekking van fossielen leidde soms tot het ontstaan van fabelachtige wezens, zoals de eenhoorn of de draak, maar ook tot mythische en funderende verhalen. Sommige vondsten werden geïnterpreteerd als sporen van ingrijpende gebeurtenissen, zoals de Bijbelse zondvloed, die in verband werd gebracht met grote uitstervingen aan het licht gekomen via fossielonderzoek en stratigrafie*.

Archeologie en de opkomst van de wetenschap hebben deze verhalen niet altijd weerlegd. Soms probeerden ze ze te bevestigen. Zo kregen legendarische figuren en oude mythes een plaats binnen vernieuwde lezingen van de wereldgeschiedenis. In deze verschuivingen raken werkelijkheid en fictie met elkaar verweven. De bodem wordt een onzekere archiefdrager, tegelijk geheugen en projectie.

Centraal in dit onderzoek staat de figuur van de vagina dentata, Latijn voor ‘getande vagina’. Een universele mythe waarin angst en verlangen samenkomen, aantrekking en dreiging. Via dit beeld onderzoekt Ghita Remy hoe objecten zulke oerverhalen belichamen. Ze modelleert, maakt afdrukken en dupliceert. Vormen veranderen, symbolen botsen, beelden versmelten en maken een collectief onbewuste zichtbaar, ingeschreven in de materie.

De vormen die hieruit ontstaan bewegen zich tussen archeologisch overblijfsel, ritueel object en speculatieve fictie. Wetenschappelijk artefact of gefabriceerde reliek, elk werk roept een archeologie van de toekomst op en stelt de vraag wat onze tijd zal nalaten.

Deze reflectie raakt ook aan ons technologische heden. Beelden worden eindeloos gereproduceerd en artificiële intelligentie put uit een collectief geheugen van beelden en verhalen. Wat gebeurt er in die context met onze mythes? Welke nieuwe lichamen, angsten en verlangens ontstaan?

Erotiek, dreiging, aantrekking en afstoting. Ghita Remy verkent de grens waar het object het fantasme oproept en het tegelijk verslindt. Want de mythe is nooit verdwenen. Hij blijft zich heruitvinden in onze handen.

Ghita Remy is een Belgisch-Italiaanse multidisciplinaire kunstenaar, geboren in Florence op 27 augustus 1996. Ze komt uit een familie van beroemde schilders en werd vanaf jonge leeftijd ondergedompeld in de kunstwereld. Tegelijkertijd ontwikkelde ze een passie voor archeologie en paleontologie, wat haar artistieke parcours diepgaand heeft beïnvloed.

Ghita behaalde een diploma illustratie aan het Sint-Lucasinstituut in Brussel, waarna ze zich specialiseerde in beeldhouwkunst en grafiek aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. Haar werken, getoond tijdens diverse tentoonstellingen, verkennen thema’s die verband houden met archeologie en natuurwetenschappen. Ze heeft deze onderwerpen verder bestudeerd als autodidact en ontwikkelt museografische concepten via haar installaties. Haar wetenschappelijke platen werden in december 2023 tentoongesteld in het Museum voor Gravure in La Louvière, en haar fossielen werden getoond tijdens de uitzonderlijke tentoonstelling over Grondstoffen in het Internationaal Centrum voor Hedendaagse Kunst in Nice.

Ze specialiseert zich in de “opgraving van de toekomst”, waarbij ze onze hedendaagse archeologische stratificatie verbeeldt door middel van tijdcapsules en fossilisatie, en onderzoekt wat deze elementen zouden kunnen onthullen over onze beschaving—schommelend tussen wetenschap en mythe, alternatieve geschiedenis en fictie. Ze bedenkt speculatieve verhalen over ons plastic afval, gevoelige en evocatieve resten die we op aarde achterlaten.

Ghita streeft ernaar een dialoog tussen kunst en wetenschap tot stand te brengen, en biedt een unieke kijk op de wisselwerking tussen deze domeinen. Haar projecten zijn bedoeld om thema’s zichtbaar en toegankelijk te maken, en het publiek aan te moedigen na te denken over de toekomst van ons archeologisch erfgoed binnen het museumkader en over hoe toekomstige generaties onze resten zouden kunnen interpreteren. Vanuit dit perspectief onderzoekt ze ook de relatie tot tijd, de toeschouwer en het collectieve geheugen.